मार्कसच्या खोलीत स्मशान शांतता होती. अंधाऱ्या खोलीत, त्याच्या लॅपटॉपच्या प्रखर प्रकाशात फक्त त्याचा उत्साही चेहरा दिसत होता. लॅपटॉपच्या स्क्रीनवर एक फोल्डर उघडं होतं, ज्यात त्याची आई सोफियाचे काही वैयक्तिक फोटो होते—समुद्रकिनाऱ्यावर बिकिनीमधले तिचे काही फोटो, घरातल्या कपड्यांमधले काही, आणि आरशासमोर काढलेले काही सेल्फी.
मार्कसने स्वतःवरचा ताबा गमावला होता. सोफियाच्या उदात्त सौंदर्याने आणि मोहक नजरेने त्याला एका निषिद्ध मोहाकडे ढकलले होते. त्याने डोळे मिटले आणि आपल्या आईची एका वेगळ्या रूपात कल्पना केली, तसेच अत्यंत उत्तेजित होऊन स्वतःच्या शरीराचा आस्वाद घेतला.
“आई… तू इतकी सुंदर का आहेस…” मार्कस नकळतपणे पुटपुटला.
त्याच क्षणी, खोलीचा दरवाजा हळूच उघडला. सोफिया तिच्या मुलासाठी दुधाचा ग्लास घेऊन आली होती, पण खोलीतील दृश्य पाहताच तो ग्लास तिच्या हातातून जवळजवळ खाली पडलाच. आपला १८ वर्षांचा मुलगा स्वतःच्या शरीराच्या चित्राकडे पाहत एक अत्यंत निषिद्ध गोष्ट करत आहे हे पाहून तिला धक्काच बसला.
सोफिया रागाने आणि अपमानाने निळी पडली आणि ओरडली, “मार्कस! हे काय चाललंय?”
मार्कस उठून उभा राहिला आणि त्याने लॅपटॉप बंद करण्याचा प्रयत्न केला, पण खूप उशीर झाला होता. सोफियाची मोहक प्रतिमा अजूनही स्क्रीनवर चमकत होती. लाजेने चेहरा फिका पडलेला मार्कस पलंगावर उठून बसला.
सोफियाने लॅपटॉप घेतला आणि पाहिले की त्यात तिचे असंख्य फोटो होते. तिने मार्कसची कॉलर पकडली. “तुझी हिम्मत कशी झाली, मार्कस? तुझ्या आईचा फोटो बघत तू हे घाणेरडं कृत्य करतोयस का?”
मार्कस थरथरत्या आवाजात म्हणाला, “आई… मला माफ कर… मी स्वतःला आवरू शकलो नाही. तू… तू इतकी सुंदर दिसत होतीस की मी वेडाच होत होतो.”
सोफियाच्या डोळ्यांत एक विचित्र आग होती. मार्कस भीतीने थरथर कापत असल्याचे तिला दिसले, पण त्याच्या डोळ्यांतील निषिद्ध वासना अजूनही नाहीशी झाली नव्हती. सोफियाने क्षणभर विचार केला, मग कावळ्यासारखे हसून तिने खोलीचा दरवाजा आतून बंद केला.
“मार्कस, तू मला इतका आवडतोस म्हणून आजपासून तुला माझे नियम पाळावे लागतील. आजपासून तू फक्त माझा मुलगा नाहीस, तर माझा वैयक्तिक सेवक आहेस,” सोफिया अतिशय हळू आणि गंभीर आवाजात म्हणाली.
जेव्हा सोफियाने त्याला तिच्या खोलीत बोलावले, तेव्हा मार्कस भीती आणि उत्साहाने थरथरत होता. पण खोलीत शिरल्यावर त्याने जे पाहिले, ते पाहून त्याच्या डोळ्यात पाणी आले.
सोफिया तिच्या पलंगावर अर्धवट रेलून बसली होती. तिने तीच लाल बिकिनी घातली होती, जी लॅपटॉपच्या फोटोमध्ये पाहून मार्कसला खूप उत्सुकता वाटली होती. पण प्रत्यक्षात ती त्याहूनही अधिक मनमोहक होती. तिच्या पायात चमकदार पांढऱ्या रंगाच्या उंच टाचा होत्या, ज्यांच्या बारीक टाचा जमिनीवर एका खानदानी अभिमानाने उभ्या होत्या. सोफियाच्या डोळ्यांतील चमकमध्ये मातृत्वाचा लवलेशही नव्हता, उलट एका कठोर मालकिणीचा गर्व दिसत होता.
“चल, मार्कस,” सोफियाने गंभीर आवाजात आज्ञा केली.
मार्कस यंत्रवत पलंगासमोर उभा राहिला. सोफियाने तिच्या उंच टाचेचा एक पाय मार्कसच्या गुडघ्यावर ठेवला. टाचेच्या त्या तीव्र दाबामुळे मार्कसला जाणीव झाली की, आतापासून त्याचा प्रत्येक श्वास त्याच्या आईच्या नियंत्रणाखाली होता.
“तुला तुझ्या लॅपटॉपच्या स्क्रीनमागे लपून, माझा फोटो बघत ही सगळी घाणेरडी कामं करायला खूप आवडतं, नाही का?” सोफिया क्रूरपणे हसत म्हणाली. “आता माझ्या डोळ्यात बघ, अगदी माझ्यासमोर उभा राहा आणि ते कर (माझ्यासमोर हस्तमैथुन कर). तू किती खालच्या पातळीला जाऊ शकतोस ते मला बघायचं आहे.”
मार्कस थक्क झाला. “आई… मी नाही करू शकत… हे खूप जास्त आहे…”
सोफियाने तिच्या हाय हीलच्या टोकाने मार्कसची हनुवटी वर उचलली. “ही विनंती नाही, मार्कस, हा आदेश आहे. सुरुवात कर, नाहीतर क्षणभरही वेळ न लावता तुझे हे फोटो तुझ्या वडिलांना पाठवशील.”
असहायपणे, मार्कस आपल्या आईच्या बिकिनी आणि पांढऱ्या उंच टाचांच्या चपलांमधील मोहक सौंदर्याकडे पाहत होता आणि त्याचा आस्वाद घेऊ लागला. सोफियाला आपल्या मुलाचा अपमान आणि त्याची उत्तेजना खूप आवडत होती. खोलीतील हवेत एक जड आणि निषिद्ध वास पसरला.
आपल्या पायांनी मार्कसच्या शरीरावर नियंत्रण ठेवत सोफिया म्हणाली, “आज तुझ्या शरीराचा प्रत्येक थेंब माझ्या या पांढऱ्या बुटांवर पडलाच पाहिजे. लक्षात ठेव, आजपासून तू फक्त माझ्या आज्ञांचा गुलाम आहेस.”
मार्कसच्या शरीरातील प्रत्येक शीर उत्साहाने फुटणार होती. लाल बिकिनीमधील सोफियाचे शरीर आणि तिच्या पांढऱ्या उंच टाचांच्या चपलांमधील तोरा यांनी त्याच्या मनात एक आदिम नशा चढवली होती. सोफियाने क्षणभरही त्याच्यावरून नजर हटवली नाही; तिच्या स्वतःच्या मुलाचा तिच्या डोळ्यांदेखत कसा अपमान होत होता, हे ती एकाग्रतेने पाहत होती.
“थांबू नकोस, मार्कस, अजून जोरात,” सोफियाने तिच्या पांढऱ्या हाय हीलच्या टोकाने मार्कसच्या छातीवर हळूच मारत आज्ञा दिली.
मार्कसचा धीर सुटला होता. त्याने आपल्या आईच्या मोहक डोळ्यांत पाहिले आणि तीव्र, वेदनादायी आनंदाने तो किंचाळला. त्याच्या शरीरातील सर्व उष्ण लाव्हा ज्वालामुखीप्रमाणे उसळून बाहेर पडला. सोफियाच्या आज्ञेनुसार, मार्कसने आपले सर्व वीर्य सोफियाच्या चमकदार पांढऱ्या उंच टाचांवर ओतले.
तो कडू, दाट द्रव पांढऱ्या चामड्याच्या बुटांवर पसरला. सोफियाने किळस आणि एका विचित्र समाधानाच्या मिश्र भावनेने आपल्या बुटांकडे पाहिले. मार्कस जमिनीवर धापा टाकत बसला होता, त्याच्या लज्जेला सीमा नव्हती.
सोफियाने आपला पाय मार्कसच्या चेहऱ्यासमोर धरला. “बघितलंस? आजपासून तुझा सगळा पुरुषार्थ या बुटांखाली चिरडला जाणार आहे. आता हे साफ कर.”
मार्कस आश्चर्यचकित दिसला. सोफियाने आपला आवाज आणखी कठोर करत म्हटले, “तू माझे हे बूट तुझ्या जिभेने चमकेपर्यंत स्वच्छ करशील. त्याचा एक थेंबही चिकटू देऊ नकोस.”
मार्कसच्या लक्षात आले की सोफियाने त्याला केवळ एक वासनांध मुलगाच नव्हे, तर एक आज्ञाधारक पशू बनवले होते. आता त्याला सोफियाच्या पांढऱ्या उंच टाचांच्या चपलांवर त्याने केलेला पसारा आपल्या जिभेने पुसून काढायचा होता. सोफियाने एका हातात सिगारेट धरली होती आणि आपल्या मुलाची ही अखेरची अधोगती राक्षसी समाधानाने पाहत होती.
सोफियाच्या पांढऱ्या हाय हील्स स्वच्छ केल्यावर मार्कसला वाटले की कदाचित आज मुक्तीचा दिवस असेल. पण सोफिया खोलीतून बाहेर जात असताना, तो दारापाशीच थांबला. त्याच्या ओठांवर एक रहस्यमय आणि क्रूर हास्य उमटले.
“आजचा भाग फक्त एक ट्रेलर होता, मार्कस. खरा सिनेमा आज रात्री सुरू होतोय,” सोफिया खांद्यावरून मागे वळून पाहत म्हणाली. “मी बरोबर रात्री ११ वाजता माझ्या घरी असेन. छान तयार होऊन. आणि हो, तू येण्यापूर्वी, तुझे हात-पाय बांधायला एक मजबूत दोरी आणि माझ्या कपाटातला तो चामड्याचा चाबूक घेऊन ये.”
मार्कसचे हृदय गोठले. त्या रात्री त्याची काय वाट पाहत होती हे त्याला माहीत नव्हते. त्याने संपूर्ण दुपार एका विचित्र अस्वस्थतेत घालवली. त्या लाल बिकिनी आणि पांढऱ्या उंच टाचांच्या चपला घातलेल्या सोफियाची प्रतिमा त्याच्या डोळ्यांसमोर सतत तरंगत होती.
रात्रीचे अकरा वाजले होते. संपूर्ण घरात शांतता पसरली होती. मार्कस सोफियाच्या खोलीसमोर थरथरत उभा होता. त्याने दारावर हळूच टकटक करताच, आतून सोफियाचा गंभीर आवाज आला—”आत या.”
मार्कस खोलीत शिरला आणि त्याने पाहिले की खोलीतील प्रकाश निळा होता. सोफिया आता पूर्णपणे काळ्या रंगाची लेसची अंतर्वस्त्रे घालून पलंगावर बसली होती. तिच्या पायात त्या ओळखीच्या पांढऱ्या रंगाच्या उंच टाचा होत्या, ज्या आता निळ्या प्रकाशात अधिकच मोहक आणि धोकादायक दिसत होत्या. सोफियाने तिच्या शेजारी असलेला एक काळा मास्क उचलला.
“तू दोऱ्या आणल्यास का?” सोफियाने विचारले.
मार्कसने मान झुकवली आणि दोरी व चाबूक सोफियासमोर ठेवले. सोफियाने मार्कसला स्वतःला पलंगाला बांधून घेण्याचा इशारा केला. “जेव्हा आई मालकीण बनते, तेव्हा शिस्त किती क्रूर असू शकते, हे मी आज रात्री तुला दाखवून देईन. आज रात्री या खोलीबाहेरून तुझा एकही आवाज ऐकू येणार नाही.”
सोफियाने तिच्या पांढऱ्या हाय हील्सची टोकदार टाच मार्कसच्या छातीवर दाबली आणि हातात चाबूक घेऊन तो एकदा जोरात हवेत फिरवला.
मार्कसने दिवसभर दाखवलेला तो भीतीदायक चेहरा निव्वळ एक परिपूर्ण अभिनय होता. सोफियाला वाटले की तिचा मुलगा पूर्णपणे तिच्या नियंत्रणात आहे, पण तिला हे कळले नाही की तिने प्रत्यक्षात एका झोपलेल्या राक्षसाला जागे केले होते.
रात्री ११ वाजता, काळ्या रंगाची अंतर्वस्त्रे आणि पांढऱ्या रंगाच्या उंच टाचा घातलेली सोफिया, मार्कसला पलंगाला बांधण्यासाठी दोरी घेऊन पुढे आली, तेव्हा मार्कसने अचानक सोफियाचे मनगट पकडले. सोफिया स्तब्ध झाली, “मार्कस! काय चाललंय? सोड!”
मार्कस काहीच बोलला नाही. त्याच्या डोळ्यांतील भित्रेपणा आता एका उग्र आणि हिंसक उन्मादात बदलला होता. त्याने सोफियाला एका जोरदार धक्क्याने पलंगावर फेकले आणि दोरी हिसकावून, डोळ्याची पापणी लवते न लवते तोच सोफियाचे हात पलंगाच्या डोक्याकडच्या फळीला घट्ट बांधले.
“आई, तुला काय वाटलं, मी तुझ्या या बाळबोध खेळांना घाबरतो?” सोफियाच्या जवळ सरकत मार्कस थंडपणे म्हणाला. त्याने सोफियाचे पांढऱ्या उंच टाचांचे पाय दोन्ही दिशांना पसरवले आणि त्यांच्यावर ताबा मिळवला. “दिवसा तू मालकीण होतीस, पण या अंधारात हे राज्य माझं आहे.”
सोफिया ओरडू लागली, “मार्कस, मी तुझी आई आहे! असं करू नकोस, त्याला हात लावू नकोस!”
मार्कसने दुष्टपणे हसत सोफियाचा चेहरा आपल्या हाताने झाकला. त्याला मारण्यासाठी सोफियाने आणलेला चाबूक त्याने कपाटातून काढला. ‘धप्प!’ मार्कसने सोफियाच्या मांडीवर पहिला फटका मारला. सोफिया वेदनेने विव्हळली, पण मार्कस थांबला नाही.
त्याने सोफियाच्या कानाजवळ तोंड नेऊन कुजबुजले, “आज रात्री आई नाही, मुलगा नाही. आज फक्त एक भुकेला माणूस आणि त्याची बेकाबू शिकार आहे. तुझ्या त्या पांढऱ्या उंच टाचा आज माझ्या पायाखाली असतील.”
मार्कसने सोफियाचे उंच टाचांचे पाय आपल्या खांद्यावर उचलले आणि मोठ्या ताकदीने तिच्यावर वर्चस्व गाजवू लागला. सोफियाच्या लक्षात आले की तिच्या वर्चस्वाचे दिवस संपले होते; ती आता स्वतःच्याच मुलाच्या निषिद्ध वासनेची कैदी बनली होती.
आज मार्कसच्या मनातील सर्व दाबलेल्या इच्छा एखाद्या उग्र ज्वालामुखीप्रमाणे उसळून आल्या. सोफियाचा कोणताही विरोध त्याला ऐकू आला नाही. सोफियाचे हात अजूनही पलंगाला बांधलेले होते आणि तिच्या त्या असहाय्य अवस्थेत मार्कस तिच्यावर झडप घातली.
त्याने सोफियाचे ओठ आपल्या ओठांमध्ये दाबले आणि एक उत्कट, खोल चुंबन सुरू केले. सोफियाला श्वास घेता येत नव्हता, तिच्या स्वतःच्या मुलाच्या हिंसेने तिला हादरवून सोडले होते. मग मार्कसने सोफियाची महागडी काळी अंतर्वस्त्रे हिसकावून चिंध्या केल्या. सोफियाचे पांढऱ्या उंच टाचांचे पाय वेदना आणि लज्जेने हवेत थरथरत होते.
मार्कसने आपली पॅन्ट काढली आणि सोफियाला पलंगावर पालथी झोपवले. तो आपल्या मजबूत तळहातांनी सोफियाच्या लाल झालेल्या नितंबांवर थापड मारू लागला. ‘थाप… थाप…’—प्रत्येक फटक्याने सोफियाचे शरीर धनुष्यासारखे वाकत होते. “आई, तुला कसं वाटतंय? आता माझ्यावर नियंत्रण ठेवण्याची ताकद तुझ्यात नाही,” मार्कस नशेतल्या आवाजात म्हणाला.
मग त्याने सोफियाचे डोके वर उचलले. “आता मला खूश कर. तोंड उघड!” मार्कसने आज्ञा केली.
जेव्हा जेव्हा सोफिया हालचाल करण्याचा प्रयत्न करायची, तेव्हा मार्कस मोठ्या निर्दयतेने आपले लिंग तिच्या तोंडात घुसवायचा. कोणतीही प्रस्तावना न करता, त्याने भयंकर डीप थ्रोट सुरू केले. सोफियाच्या घशाचे स्नायू बंड करत होते, तिच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहत होते, पण मार्कस थांबला नाही. सुमारे १० मिनिटे चाललेल्या या अमानुष घर्षणामुळे सोफियाचा जवळजवळ श्वास गुदमरला होता.
वेदनांच्या परमोच्च क्षणी, सोफियाला एक विचित्र आणि निषिद्ध उत्तेजना जाणवू लागली. तिच्या स्वतःच्या शरीरातील पेशी जणू या नियमापुढे शरण गेल्या आणि एका अवर्णनीय सुखात न्हाऊन निघाल्या. सोफिया कण्हू लागली, तिचे पांढऱ्या उंच टाचांचे पाय वेदनेने आणि एका आदिम आकर्षणाने पलंगाची चादर घट्ट पकडत होते. मार्कसच्या लक्षात आले की त्याची आई आता पूर्णपणे त्याच्या नियंत्रणात होती.
मार्कसची उत्तेजना शिगेला पोहोचली होती. मार्कस तिला केसाएवढीही हालचाल करू देत नसल्यामुळे, सोफियाच्या तोंडातून फक्त एक दाबलेली किंकाळी बाहेर पडली. सोफियाचे पांढऱ्या रंगाचे उंच टाचांचे पाय पलंगावर जोरात आपटत होते, ज्यामुळे त्या निषिद्ध क्षणाची तीव्रता अधिकच वाढत होती.
ज्या क्षणी मार्कसला आपल्या आतला ज्वालामुखी उसळत असल्याचे जाणवले, त्याच क्षणी त्याने कोणतीही दयामाया न दाखवता किंवा पूर्वसूचना न देता, आपले संपूर्ण शरीर एकाच जोरदार धक्क्याने सोफियाच्या घशात खोलवर घुसवले. सोफियाचे डोळे जणू बाहेर पडणार होते, तिचा श्वास पूर्णपणे थांबला होता.
त्याच क्षणी, मार्कसने आपले सर्व गरम, घट्ट वीर्य सोफियाच्या घशात ओतले. सोफिया वेदना आणि एका राक्षसी आनंदाने थरथरत होती. जोपर्यंत तिने त्याचे तोंड सोडले नाही, तोपर्यंत मार्कसने तिला त्याच स्थितीत धरून ठेवले. जेव्हा हे सर्व संपले, आणि मार्कस उभा राहिला, तेव्हा सोफिया पलंगावर गोठल्यासारखी पडून होती. तिच्या ओठांच्या कोपऱ्यातून मिकचे जंगली विजयचिन्ह उमटत होते.
सोफिया धापा टाकत होती, तिच्या पांढऱ्या उंच टाचांच्या चपलेमधला एक पाय अजूनही पलंगाच्या कडेवरून खाली लटकत होता. मार्कसने आपल्या आईच्या हताश चेहऱ्याकडे पाहिले आणि तो लाजून हसला. “आता कळलं ना, आई, खरंतर कोणाची मालकी कोणावर आहे?”
सोफियामध्ये अजूनही बोलण्याची शक्ती परत आली नव्हती. तिचा घसा जळत होता, पण पराभवाची एक निषिद्ध भावना तिच्या शरीराच्या प्रत्येक रोमरोमात पसरत होती. तिला जाणीव झाली की आजपासून या नात्याच्या सर्व व्याख्या कायमच्या बदलल्या होत्या.
सोफियाची विनवणी मार्कसच्या कानावर पडली, पण त्याच्या पाषाणहृदयात त्यामुळे कणभरही दया आली नाही. जेव्हा सोफिया गदगदलेल्या आवाजात म्हणाली, “मार्कस, थोडे दयाळू व्हा, बाबा… मी तुमची आई आहे… थोडे सौम्य व्हा,” तेव्हा मार्कस सैतानी हास्याने खवळला. मार्कसने दात ओठ खाऊन म्हटले, “आज रात्री तू आई नाहीस, तू फक्त माझ्या वासनेचे एक साधन आहेस.”
त्याने सोफियाला पलंगावरून फरशीवर ओढले. सोफियाने अजूनही तिच्या पांढऱ्या रंगाच्या उंच टाचांच्या चपला घातल्या होत्या, ज्यांचा फरशीवर खटखट आवाज येत होता. मार्कसने तिला भिंतीला टेकून गुडघे टेकायला लावले आणि सोफियाचे नितंब स्वतःकडे ओढले.
सोफियाच्या लक्षात आले की एक नवीन नरक तिची वाट पाहत होता. एकही शब्द न बोलता, मार्कसने निर्दयपणे सोफियाला तिच्या शरीराचा तो अत्यंत खाजगी आणि निषिद्ध भाग आपल्या जिभेने चाटायला लावला. सोफिया लज्जेने आणि अपमानाने भिंतीला बिलगली.
“चाटत राहा मार्कस! बघ तुझी आई किती पवित्र आहे!” तो उपहासाच्या स्वरात म्हणाला.
मार्कसने आपल्या पाशवी जिभेने तिच्या आईच्या कोमल शरीरावर एक राक्षसी साम्राज्य स्थापन केले. सोफियाच्या पायांतील पांढऱ्या उंच टाचा वेदनेने थरथरत होत्या. तिला पाठ फिरवायची होती, पण मार्कसच्या मजबूत हातांनी तिचे कंबर लोखंडासारखे घट्ट पकडले होते. सोफियाला जाणीव झाली की तिच्या मातृत्वाची शेवटची प्रतिष्ठाही आज या जमिनीवर धुळीत मिसळली जात होती.
मार्कसचा हट्टीपणा शिगेला पोहोचला होता. त्याने सोफियाची कोणतीही विनवणी ऐकून घेण्यास नकार दिला. सोफियाला तिच्या पांढऱ्या उंच टाचांच्या चपला घालून जमिनीवर गुडघ्यांवर बसवून, मार्कसने वंगणाकडे लक्ष न देता, आपले बोट सोफियाच्या अत्यंत अरुंद आणि निषिद्ध मार्गात जबरदस्तीने घातले.
“आह!” सोफिया वेदनेने किंचाळली, पण वेदना कमी होताच तिच्या पाठीत एक विचित्र शिरशिरी आली.
मार्कस आपली बोटे अत्यंत क्रूरपणे आणि वेगाने फिरवू लागला. प्रत्येक धक्क्यासोबत सोफियाचे शरीर पुढे झुकत होते. सुरुवातीला वेदनेचे कारण ठरलेल्या मार्कसच्या हातांच्या बेभान हालचाली हळूहळू एका निषिद्ध सुखाचा स्रोत बनल्या. सोफिया स्वतःवरील ताबा गमावू लागली.